Madame butterfly

Νόμιζα πως δεν είμαι καλή στις μεταμορφώσεις. 

Δεν ήξερα να αφήνω τις εικόνες να οδηγούν το σώμα.

Δεν μπορούσα δημιουργώ εικόνες με το σώμα.

Ήξερα βέβαια να είμαι εδώ.

Διαρκώς.

Ατελείωτα.

Ανελέητα.

Που θα πει πως ήξερα να μην είμαι ο εαυτός μου.

Άρα είχα πειστεί πως υπάρχει μία τουλάχιστον μεταμόρφωση.

Υπάρχει μία μορφή της οποίας έχω υπάρξει το ακριβές αντίγραφο.

Υπάρχει σίγουρα μία μορφή

που έζησα στον κύκλο του περιγράμματος της.

Έστω κι αν ήμουν Εγώ

που όλο έλεγα

Εσύ.

Τώρα που τη διέσχισα

αυτή την κόκκινη λεπτή γραμμή

μπορώ να γίνω πεταλούδα;

Χωρίς να κοιτάξω πίσω πόσα ‘εγώ’ άφησα για να πετάξω; 

Μία στιγμή

Τέλος πάντων.

Έχεις βρεθεί σ’ ένα κενό.

Gap, πώς το λένε;

Ωραία, έχεις πάψει πολύ πολύ να φοβάσαι το κενό.

Τα κενά έχουν πάντα νόημα.

 Έχουν ενέργεια που μέχρι πριν ήταν εγκλωβισμένη στα σχήματα.

Όμως, αυτό το σταυροδρόμι δεν υπήρξε ποτέ ξανά για σένα.

Στην αρχή τόσων άγνωστων δρόμων.

Που μπορείς να ακολουθήσεις χωρίς κανέναν περιορισμό.

Κι ας έχεις χάσει τον προσανατολισμό.

Σκέψου πόση αξία θα έχει να πάρεις έναν από όλους τους προορισμούς.

Αν και ακόμη δεν ξέρεις.

Γιατί ξανά; Γιατί ξανά;

Θυματοποίηση – βία – επιθυμία.

Κι άλλοι να ξεκινούν έτσι τη ζωή.

Έτσι απλά.

Με το χάρτη απλωμένο μπροστά τους.

Κι ούτε να νιώθουν, πόσοι ποδοπατήθηκαν μέχρι να γίνουν στρατηγοί. 

το ίδιο κορίτσι..που τρέμει δεμένο στο σκοτάδι το βράδυ.

Ούτε καν η σιωπή

Κι έτσι όπως μου μιλάς, όπως μου λες “όταν γράφω πονάω” θυμήθηκα αυτό που με απελπίζει στις θεωρίες των μεγάλων ανδρών, θυμήθηκα ότι, να, εγώ πότε πότε ξεχνάω τα πάντα κι αυτά που ήξερα που λένε, μόνο δεν ξεχνώ ότι όταν τον είδα την πρώτη φορά να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, εγώ είπα ότι νιώθω τον πόνο που δεν λέγεται, όταν το χέρι φτάνει μέχρι την ψυχή σου, ξεχνώ τις θεωρίες που έχω μάθει και τώρα νιώθω πριόνια να τρυπούν τ αυτιά μου κάθε που σε ακούω να μου λες πως όταν γράφεις πονάς. Νιώθω όλες τις θεωρίες που δεν γράφτηκαν από αυτές που εξαιτίας τους πονούσαν. Κι ούτε μια λέξη στην οθόνη.

Τώρα να χαίρεσαι όταν γράφω γιατί είναι όλα για τη χαρά.. ακόμα κι όταν πονάω όταν γράφω ή όταν γράφω λυπημένη ή όταν γράφω λυπημένα πράματα, αφού έχω φτάσει στην άκρη του εαυτού μου, χτυπώντας το κεφάλι στον τοίχο ή ούτε καν η σιωπή όταν έλεγε ‘δεν είμαι εγώ’ που κάνει το σώμα να τρέμει σαν φύλλο, σαν ψάρι που σπαρταράει.. το σώμα να είναι ο άλλος μέσα σου η ψυχή να μην ξέρει το τέλος κι η λογική τόσο λίγη κι εχθρική που τώρα μη λυπάσαι τόσο όταν λέω ‘άσε με να σπαρταράω σαν το ψάρι, δεν έχω δεύτερο εαυτό να με μαστίζει..’ 

Ελεύθερα πολύ ελεύθερα

 Θέλω να πω ότι υπάρχει πάντα ένα σχέδιο να φτιάξεις μαζί με τον άλλον, έστω ένα σενάριο φανταστικό που κάνει τη γλώσσα να φαίνεται ηλίθια, γιατί περνιέται για έξυπνη, μα για πόσο, αφού υπάρχει ο θάνατος και η σάρκα μου που φθείρεται κι εγώ μπορεί να διαβάζω ποιήματα ή να ακούω μουσική για να ξεχάσω το σώμα που κάνει τη δουλειά του, την πιο ελεύθερη του κόσμου εδώ που τα λέμε. Και μια που αγαπούμε την ελευθερία θα έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο για να χαρούμε με το σώμα που παίρνει το χώρο και το χρόνο του και τα διαλύει, αυτές και όλες τις άλλες διαστάσεις που εγώ δεν ξέρω από αυτά. Διαβάζω ποίηση και ακούω μουσική λέμε για να μην ξέρω ότι τα πράγματα έχουν αρχή μέση και τέλος, γιατί δεν έχουν, αν φθείρεσαι, αν το χεις δει μ έναν τρόπο και ο μόνος τρόπος είναι όταν σου λέω πονάω να μην αγγίξεις το σημείο εκεί που είναι η πληγή, δηλαδή απλά να μην αποκριθείς.. δηλαδή απλά να μην πεις, γιατί να η γλώσσα περνιέται για έξυπνη, και τι θα γινόταν αν έκανες ότι αγγίζεις μια πληγή που είναι. Ο πόνος είναι μοναδικός και υπέροχος, δε θα γινόταν τίποτα άλλο, έτσι κι αλλιώς, μόνο πιο δύσκολα θα έλεγε το σώμα τη δική του ιστορία που τώρα ακούγεται, φριχτά φωνάζει, φωνασκεί, με διασχίζουν μη ακροάσιμες πληγές που γίναν απολαύσεις και η ζωή ξανά. Σαν χαρτί με σκίζουν. 

Αντι - προσευχή

Μια χάρη ζητώ: σαν με δεις να σπαράσσω και φρυγμένος να κείτομαι, σκύψε λίγο, υποκρίσου πως μου δίνεις ένα φίλημα.

 Κλαίρη Μητσοτάκη, Μετάλλια 

Υπήρξαν στιγμές που αν είχα κάποιον να ζητήσω το έλεος του θα έπεφτα στα πόδια του..

Αν είχε νόημα κάπου να στραφώ δε θα ’δειχνα καμία περηφάνεια.

Για να είμαι ειλικρινής, μια που τα ψέματα με αγχώνουν.

Μα δεν υπήρχε ούτε μία πίστη έξω από μένα.

Να νιώθεις τόσο ευάλωτη που τίποτα να μη σε βοηθάει.

Να βρίσκεις μια δύναμη που δεν εξαργυρώνεται με τίποτα.

Να είναι αυτή η ίδια εκεί, γυμνή αλήθεια. Χωρίς καμία εικόνα πριν από τη βίωσή της.

Να ’χεις διασχίσει την κόκκινη ζώνη της οδύνης για το θάνατο του εγώ.. όπου καμία μεταφυσική, κανένα έλεος, καμία εξουσία.

 Ό, τι η θρησκεία άφησε για μετά τον θάνατο. Όλη η ζωή μετά από το θάνατο..

Eίναι τόσο δύσκολοι οι καιροί κι όμως κάποια πρωινά παραμένουν υπέροχα. 

μια μικρή μεγάλη χαρά

Ο Byron κυκλοφορεί συχνά στους γύρω δρόμους. Δε βγαίνει μετά τις 6 απ το σπίτι. “Δε θέλω να πεθάνω τόσο νέος και όμορφος”, μου λέει. Κι εγώ λέω ότι αυτό είναι απαγόρευση κυκλοφορίας. Λέω ότι το τραύμα είναι να χάνεις ζωτικό χώρο. Δε λέω, και χώρο για τις πορείες σου. Αλλά εδώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους. Τι περιμέναμε δηλαδή;

O Byron με δουλεύει συνέχεια. Λέει ότι στεναχωριέμαι με το παραμικρό. Αν αναφέρω τους φασίστες, γελάει. Και μετά μου λέει: “Στην τζαμάικα οι άνθρωποι αγαπούν τους εαυτούς τους”.  

Έτσι μου είπε ρε φίλη. Κι ακόμα νιώθω τη δύναμή του σαν αντιστάθμισμα στη φρίκη.

Σκέφτομαι ότι τελευταία δεν αντέχω καμία ρητορική.

Δεν αντέχω επίσης όποιον δεν αναγνωρίζει σα μόνη δυνατή αφήγηση την ιστορία της έλλειψής του.

Την ιστορία μιας αποκλεισμένης αγάπης και του μίσους που ο ακρωτηριασμός αυτός συνεπιφέρει. Της αγάπης που σημαίνει να ρισκάρεις το εγώ σου για ν’ αγαπήσεις τον ελλιπή, ευάλωτο εαυτό. 

Θα έπρεπε να γράψω ένα ομορφότερο κείμενο για τον Byron.

Αλλά με οδήγησε στα όρια του λόγου η δική του αυτοεκτίμηση και νιώθω μια ανυπόμονη χαρά για την αλήθεια του..