Αντι - προσευχή

Μια χάρη ζητώ: σαν με δεις να σπαράσσω και φρυγμένος να κείτομαι, σκύψε λίγο, υποκρίσου πως μου δίνεις ένα φίλημα.

 Κλαίρη Μητσοτάκη, Μετάλλια 

Υπήρξαν στιγμές που αν είχα κάποιον να ζητήσω το έλεος του θα έπεφτα στα πόδια του..

Αν είχε νόημα κάπου να στραφώ δε θα ’δειχνα καμία περηφάνεια.

Για να είμαι ειλικρινής, μια που τα ψέματα με αγχώνουν.

Μα δεν υπήρχε ούτε μία πίστη έξω από μένα.

Να νιώθεις τόσο ευάλωτη που τίποτα να μη σε βοηθάει.

Να βρίσκεις μια δύναμη που δεν εξαργυρώνεται με τίποτα.

Να είναι αυτή η ίδια εκεί, γυμνή αλήθεια. Χωρίς καμία εικόνα πριν από τη βίωσή της.

Να ’χεις διασχίσει την κόκκινη ζώνη της οδύνης για το θάνατο του εγώ.. όπου καμία μεταφυσική, κανένα έλεος, καμία εξουσία.

 Ό, τι η θρησκεία άφησε για μετά τον θάνατο. Όλη η ζωή μετά από το θάνατο..

Eίναι τόσο δύσκολοι οι καιροί κι όμως κάποια πρωινά παραμένουν υπέροχα. 

μια μικρή μεγάλη χαρά

Ο Byron κυκλοφορεί συχνά στους γύρω δρόμους. Δε βγαίνει μετά τις 6 απ το σπίτι. “Δε θέλω να πεθάνω τόσο νέος και όμορφος”, μου λέει. Κι εγώ λέω ότι αυτό είναι απαγόρευση κυκλοφορίας. Λέω ότι το τραύμα είναι να χάνεις ζωτικό χώρο. Δε λέω, και χώρο για τις πορείες σου. Αλλά εδώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους. Τι περιμέναμε δηλαδή;

O Byron με δουλεύει συνέχεια. Λέει ότι στεναχωριέμαι με το παραμικρό. Αν αναφέρω τους φασίστες, γελάει. Και μετά μου λέει: “Στην τζαμάικα οι άνθρωποι αγαπούν τους εαυτούς τους”.  

Έτσι μου είπε ρε φίλη. Κι ακόμα νιώθω τη δύναμή του σαν αντιστάθμισμα στη φρίκη.

Σκέφτομαι ότι τελευταία δεν αντέχω καμία ρητορική.

Δεν αντέχω επίσης όποιον δεν αναγνωρίζει σα μόνη δυνατή αφήγηση την ιστορία της έλλειψής του.

Την ιστορία μιας αποκλεισμένης αγάπης και του μίσους που ο ακρωτηριασμός αυτός συνεπιφέρει. Της αγάπης που σημαίνει να ρισκάρεις το εγώ σου για ν’ αγαπήσεις τον ελλιπή, ευάλωτο εαυτό. 

Θα έπρεπε να γράψω ένα ομορφότερο κείμενο για τον Byron.

Αλλά με οδήγησε στα όρια του λόγου η δική του αυτοεκτίμηση και νιώθω μια ανυπόμονη χαρά για την αλήθεια του..

Happy birthday/ happy end

Πόσο αγαπώ τα γενέθλιά μου

Όταν ήμουν μικρή είχαν αυτή τη γλύκα

Ήταν η μέρα γλειφιτζούρι

Ξυπνούσα έτοιμη να την καταπιώ

Να κρατήσω και για όλη την υπόλοιπη χρονιά

Αφού και πάλι και πάλι θα ρχόταν αυτή η μέρα

Που μου χαν πει: να, πάρτην, είναι δικιά σου

Η μέρα μιας μικρής που πότε πότε ήθελε να πεθάνει

Μα ήταν εκεί τα γενέθλια

Ήταν κάτι να περιμένω και να είμαι ζωντανή, και τόσο, τόσο πολύ να αγαπώ τη ζωή.

Σήμερα, όμως, είναι τα γενέθλιά σας

Έτσι λέει το προφίλ μου

Τα γ – ε- ν – ε- θ – λ – ι – α μου

Τώρα αγαπώ κάθε τους φθόγγο

Αγαπώ ακόμα και τη σήμανσή τους

Τώρα δε χρειάζεται πάντα να γιορτάζω

Αφού μπορώ να τα πάρω στην αγκαλιά μου

Να τα τυλίξω γύρω απ το σώμα μου

Και να κοιμηθώ μαζί τους

Σαν να είχαν φτάσει νωρίς τα πέπλα της Σίλβια Πλαθ

Σαν να είχε μετανοήσει ο άγγελος της Βιρτζίνια Γουλφ

Και τα γενέθλια να είχαν γίνει κάθε μέρα

Να μην ξεχώριζε η μία από την άλλη

Ούτε εγώ από την αγάπη. 

Κομμάτια

Έχουν υπάρξει ορισμένα επιπλέον έξοδα

στους υπολογισμούς αυτού του μήνα.

Δεν είμαι σίγουρη από πού προέρχονται και αν τα έχω καταβάλει.

Ίσως από κάποιες παράταιρες νότες μιας παρτιτούρας

που επιτέλους δεξιώθηκα

με ανυπολόγιστο κόστος.

Βάρη ετών.

Χιλίων οδύνων.

Όλες για μια σπουδή.

Πιάνο για έξι χέρια.

Και τα έξι ακρωτηριασμένα.

Τέσσερα νεκρά και δύο ανάπηρα.

Γαβ και γαβ και γαβ

Γαβ και γαβ και γαβ.

Ελάσσονες σπασμοί πνιγμένοι.

Όλα μου τα όνειρα μαζί σου. 

Background για μια λινή ιδιοσυγκρασία

Εναγωνίως θυμήθηκα τον εγκάθετο λυρισμό της σάρκας μου

Άκουγα σπασμωδικά τα δάχτυλά μου

Και την αγάπη

Ανάμεσα στην αλληλουχία των πλήκτρων.

Μα πώς να καταλάβω χωρίς

η μουσική

να αφήσει στίγματα καρδιές ψυχές άρρωστους βασιλικούς ζουμιά αλόης φαρμάκια

(τα λόγια τα λόγια τα λόγια)

μαχαίρια.

Παίξε του λέω, παίξε.

Κάθε πλήκτρο χτυπάει στη μάνα μου.

Don’ t you ever meet me

Εδώ στην κυψέλη

οι ημικρανίες

μέρα και νύχτα

χτυπάνε

σαν τις καμπάνες του Ταρκόφσκι

ανθρώπινα πολύ ανθρώπινα

εδώ στην κυψέλη

εγώ

δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά

γιατί

εγώ

η αγάπη είναι

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Never ending drama

Ξαπλωμένη σε ένα πεζούλι του λυκαβηττού, μεθυσμένη μέχρι τα βάθη της ψυχής μου, με το κεφάλι στις πέτρες, ξημερώματα και ακούω κάτι έγχορδα, βιολιά και τσέλα και έρχεται κάτι σαν ανάμνηση, ή αύρα για την ακρίβεια ή - χωρίς ακρίβεια - μιας μουσικής που είχα αγαπήσει όταν ήμουν δεκαεννιά. Ήταν τσιγγάνικα βιολιά και μου την έδωσε ένας φίλος που έπαιζε βιολί ο ίδιος. Εγώ θυμάμαι τη μουσική να με απογειώνει. Νομίζω ότι δεν έχω ακούσει άλλη τέτοια ωραία μελωδία. Αυτό μπορεί να ισχύει ή να μην ισχύει. Αλλά μια ιδέα μπορεί να σου σώσει ή να σου καταστρέψει τη ζωή, έτσι κι αλλιώς. Θυμήθηκα όλη την ιστορία πριν και μετά τη μουσική, αλλά όχι το όνομα που θα με οδηγούσε ξανά στο βίωμά της. Το βίωμα είναι – προς το παρόν τουλάχιστον - χαμένο. Γιατί το συναίσθημα της μουσικής ήταν αποκλεισμένο. Όποτε άκουγα μουσικές που αγαπώ έχτιζα πάνω στο ψυχικό τους αποτύπωμα για να μη φαίνονται.

            Καμιά φορά η πραγματικότητα είναι τόσο δύσκολη που γίνεται αβίωτη. Και τότε η φαντασίωση θριαμβεύει. Επιζούμε επειδή υποκρινόμαστε. Κάνουμε σα να μη συμβαίνει αυτό που όντως γίνεται. Και κάπως έτσι οι άνθρωποι επιβιώνουν ακόμα και αν οι σχέσεις τους νοσούν, ακόμα κι αν συμβιώνουν παίρνοντας το χώρο ο ένας του άλλου. Σαν τις μουσικές που έθαβα μέσα μου για να μη νιώσω αυτό που μου προκαλούσαν. Αλλά μέσα μου τις συντηρούσα λες και θα μπορούσα να βιώσω την αίσθησή τους όταν θα ήμουν σε θέση να το κάνω. Λες και είχα δεύτερη ζωή. Τώρα ζω πράγματι μια δεύτερη ζωή- την εξής μία. Αυτή που μου στερούσαν οι φαντασιώσεις μου όταν παίρναν πιο πολύ χώρο από αυτόν που τους αναλογούσε. Αυτή που μου στερούσε η λογική όταν σκότωνε τις φαντασιώσεις μου εν τη γενέσει του. Αυτή που θέλει την παντοτινή αξία της κάθε μοναδικής στιγμής. Που θα σβήσει σαν τα ανύπαρκτα αστέρια του αθηναϊκού ουρανού.

            Όποιος μπερδεύει τις λέξεις με τα πράγματα θέτει εαυτόν και άλλους σε κίνδυνο. Αλλά για να μάθεις να διακρίνεις πρέπει να πληρώσεις πολύ ακριβά την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας σου. Μόνη σου δεν ξεθάβεις τίποτα. Μόνο αν σε αποδεχτούν ή αν σε απορρίψουν.

Μόνο αν αντέξεις την έκθεση στον άλλον.