Happy birthday/ happy end

Πόσο αγαπώ τα γενέθλιά μου

Όταν ήμουν μικρή είχαν αυτή τη γλύκα

Ήταν η μέρα γλειφιτζούρι

Ξυπνούσα έτοιμη να την καταπιώ

Να κρατήσω και για όλη την υπόλοιπη χρονιά

Αφού και πάλι και πάλι θα ρχόταν αυτή η μέρα

Που μου χαν πει: να, πάρτην, είναι δικιά σου

Η μέρα μιας μικρής που πότε πότε ήθελε να πεθάνει

Μα ήταν εκεί τα γενέθλια

Ήταν κάτι να περιμένω και να είμαι ζωντανή, και τόσο, τόσο πολύ να αγαπώ τη ζωή.

Σήμερα, όμως, είναι τα γενέθλιά σας

Έτσι λέει το προφίλ μου

Τα γ – ε- ν – ε- θ – λ – ι – α μου

Τώρα αγαπώ κάθε τους φθόγγο

Αγαπώ ακόμα και τη σήμανσή τους

Τώρα δε χρειάζεται πάντα να γιορτάζω

Αφού μπορώ να τα πάρω στην αγκαλιά μου

Να τα τυλίξω γύρω απ το σώμα μου

Και να κοιμηθώ μαζί τους

Σαν να είχαν φτάσει νωρίς τα πέπλα της Σίλβια Πλαθ

Σαν να είχε μετανοήσει ο άγγελος της Βιρτζίνια Γουλφ

Και τα γενέθλια να είχαν γίνει κάθε μέρα

Να μην ξεχώριζε η μία από την άλλη

Ούτε εγώ από την αγάπη. 

Κομμάτια

Έχουν υπάρξει ορισμένα επιπλέον έξοδα

στους υπολογισμούς αυτού του μήνα.

Δεν είμαι σίγουρη από πού προέρχονται και αν τα έχω καταβάλει.

Ίσως από κάποιες παράταιρες νότες μιας παρτιτούρας

που επιτέλους δεξιώθηκα

με ανυπολόγιστο κόστος.

Βάρη ετών.

Χιλίων οδύνων.

Όλες για μια σπουδή.

Πιάνο για έξι χέρια.

Και τα έξι ακρωτηριασμένα.

Τέσσερα νεκρά και δύο ανάπηρα.

Γαβ και γαβ και γαβ

Γαβ και γαβ και γαβ.

Ελάσσονες σπασμοί πνιγμένοι.

Όλα μου τα όνειρα μαζί σου. 

Background για μια λινή ιδιοσυγκρασία

Εναγωνίως θυμήθηκα τον εγκάθετο λυρισμό της σάρκας μου

Άκουγα σπασμωδικά τα δάχτυλά μου

Και την αγάπη

Ανάμεσα στην αλληλουχία των πλήκτρων.

Μα πώς να καταλάβω χωρίς

η μουσική

να αφήσει στίγματα καρδιές ψυχές άρρωστους βασιλικούς ζουμιά αλόης φαρμάκια

(τα λόγια τα λόγια τα λόγια)

μαχαίρια.

Παίξε του λέω, παίξε.

Κάθε πλήκτρο χτυπάει στη μάνα μου.

Don’ t you ever meet me

Εδώ στην κυψέλη

οι ημικρανίες

μέρα και νύχτα

χτυπάνε

σαν τις καμπάνες του Ταρκόφσκι

ανθρώπινα πολύ ανθρώπινα

εδώ στην κυψέλη

εγώ

δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά

γιατί

εγώ

η αγάπη είναι

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Never ending drama

Ξαπλωμένη σε ένα πεζούλι του λυκαβηττού, μεθυσμένη μέχρι τα βάθη της ψυχής μου, με το κεφάλι στις πέτρες, ξημερώματα και ακούω κάτι έγχορδα, βιολιά και τσέλα και έρχεται κάτι σαν ανάμνηση, ή αύρα για την ακρίβεια ή - χωρίς ακρίβεια - μιας μουσικής που είχα αγαπήσει όταν ήμουν δεκαεννιά. Ήταν τσιγγάνικα βιολιά και μου την έδωσε ένας φίλος που έπαιζε βιολί ο ίδιος. Εγώ θυμάμαι τη μουσική να με απογειώνει. Νομίζω ότι δεν έχω ακούσει άλλη τέτοια ωραία μελωδία. Αυτό μπορεί να ισχύει ή να μην ισχύει. Αλλά μια ιδέα μπορεί να σου σώσει ή να σου καταστρέψει τη ζωή, έτσι κι αλλιώς. Θυμήθηκα όλη την ιστορία πριν και μετά τη μουσική, αλλά όχι το όνομα που θα με οδηγούσε ξανά στο βίωμά της. Το βίωμα είναι – προς το παρόν τουλάχιστον - χαμένο. Γιατί το συναίσθημα της μουσικής ήταν αποκλεισμένο. Όποτε άκουγα μουσικές που αγαπώ έχτιζα πάνω στο ψυχικό τους αποτύπωμα για να μη φαίνονται.

            Καμιά φορά η πραγματικότητα είναι τόσο δύσκολη που γίνεται αβίωτη. Και τότε η φαντασίωση θριαμβεύει. Επιζούμε επειδή υποκρινόμαστε. Κάνουμε σα να μη συμβαίνει αυτό που όντως γίνεται. Και κάπως έτσι οι άνθρωποι επιβιώνουν ακόμα και αν οι σχέσεις τους νοσούν, ακόμα κι αν συμβιώνουν παίρνοντας το χώρο ο ένας του άλλου. Σαν τις μουσικές που έθαβα μέσα μου για να μη νιώσω αυτό που μου προκαλούσαν. Αλλά μέσα μου τις συντηρούσα λες και θα μπορούσα να βιώσω την αίσθησή τους όταν θα ήμουν σε θέση να το κάνω. Λες και είχα δεύτερη ζωή. Τώρα ζω πράγματι μια δεύτερη ζωή- την εξής μία. Αυτή που μου στερούσαν οι φαντασιώσεις μου όταν παίρναν πιο πολύ χώρο από αυτόν που τους αναλογούσε. Αυτή που μου στερούσε η λογική όταν σκότωνε τις φαντασιώσεις μου εν τη γενέσει του. Αυτή που θέλει την παντοτινή αξία της κάθε μοναδικής στιγμής. Που θα σβήσει σαν τα ανύπαρκτα αστέρια του αθηναϊκού ουρανού.

            Όποιος μπερδεύει τις λέξεις με τα πράγματα θέτει εαυτόν και άλλους σε κίνδυνο. Αλλά για να μάθεις να διακρίνεις πρέπει να πληρώσεις πολύ ακριβά την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας σου. Μόνη σου δεν ξεθάβεις τίποτα. Μόνο αν σε αποδεχτούν ή αν σε απορρίψουν.

Μόνο αν αντέξεις την έκθεση στον άλλον.

Ο χρόνος είναι άβυσσος

Ξεχνώ πολύ θυμάμαι πιο πολύ ταλαντεύομαι

Ανάμεσα στους χρόνους των ρημάτων

Κι όμως είναι μερικά πράγματα που δε θα σου τα πω

Γιατί δεν είμαι βέβαιος αν μπορώ να σου τα πω

Γιατί ποτέ μου δεν τολμώ να σου τα πω

Γιατί νομίζω πως ήδη τα ξέρεις

                                                Κλείτος Κύρου

Ξέρεις ότι η ζωή είναι ο χρόνος που απομένει.

Ξέρεις ότι δεν υπάρχει μεσσιανικό βασίλειο. Μόνο απομεινάρια.

Μα δεν αντέχεις κάθε φορά να βλέπεις την αλήθεια κατάματα.

Κι άλλες οδύνες, όχι γι΄αυτό που έχασες, αλλά για ό, τι δεν άντεξες να έχεις.

Ο φόβος να μη σ αφήνει να ταυτοχρονίζεσαι με τις επιθυμίες σου.

Η δειλία, δεν πρόλαβα, η δειλία, εφιάλτες, η δειλία, πάει τώρα, δεν πρόλαβα.

Τι αλαζονία να νομίζεις ότι έχεις δεύτερη ζωή.

Ή αλαζονία να νομίζεις ότι θα μπορούσες να έχεις προλάβει;

Ελπίζω ήδη να ήξερες..

Τώρα ο χρόνος με ρουφάει σαν το θάνατο. 

Το πρώτο μου queer straight pride

Το πρώτο μου queer straight pride

Όταν ήμουνα μικρή έβλεπα και ξανάβλεπα τις φωτογραφίες από τα ταξίδια του μπαμπά. Ο μπαμπάς είχε πάει σε όλο τον κόσμο. Ήταν ναυτικός από 15 χρονών. Ο μπαμπάς στην Ιαπωνία, στην Αμερική, στο Γιβραλτάρ, από δω από κει, ο μπαμπάς με διάφορους ανθρώπους που φοράνε ρούχα εξωτικά και περίεργα. Κι εγώ φαντασιωνόμουν ότι όταν θα μεγάλωνα θα πήγαινα κι εγώ σε όλο τον κόσμο σα το μπαμπά. Αυτός ποτέ δε μίλαγε. Αυτά τα ταξίδια ήταν σα να μην έγιναν ποτέ. Μόνο εικόνες. Κι εγώ να συμπληρώνω, όπως πάντα. Να οργιάζει η φαντασία. Να παίρνουν οι μορφές περιεχόμενα. Γιατί κι ο μπαμπάς όλο έλειπε. Μια απουσία ήταν, τον καταλάβαινες μόνο από τις πράξεις του. Συνήθως, από τις συνέπειές τους πάνω μας. Η παιδική ηλικία πρέπει να είναι πολύ σκληρό και βίαιο πράμα. Είναι όλα τρομακτικά καινούρια. Να τη ζεις με τη συντροφιά της φαντασίωσης μιας απουσίας πρέπει να είναι η αφετηρία της οικειοποίησης μιας κοινωνικής θέσης θυματοποίησης. Να μαθαίνεις να ερωτεύεσαι τη συναισθηματική στέρηση. Να χεις μπερδευτεί. Γιατί ο μπαμπάς ήταν τόσο γοητευτικός που έκανε όλα αυτά τα μεγάλα πράματα.

Ο μπαμπάς έκανε ταξίδια μακρινά. Κι όμως δεν πήγε πουθενά. Αφού ήθελε να βγάλει λεφτά ο άνθρωπος και να γυρίσει στις ασφάλειές του. Και μετά, πώς να καταλάβει με τόσο ανώδυνη εναλλαγή τόπων τι σήμαινε για μένα να φύγει στα καλά καθούμενα; Τι σήμαινε να ρισκάρει και να υποστώ εγώ τον αντίκτυπο των επιλογών του, χωρίς να με έχει συμπεριλάβει σε αυτές; Τι σήμαινε να συνηθίζω σε αυτή τη θέση, να κάνω διπλή δουλειά για τον άλλον, να διατηρώ πάντα την ισορροπία της σχέσης, να προσαρμόζομαι πάντα στις ανάγκες και τα συναισθήματα του άλλου;

Κι εγώ που όλο έφευγα, πού πήγαινα άραγε; Έψαχνα χαμένη, ολομόναχη, σε αίθουσες με καθρέφτες, τόσο κενούς που πίσω τους δεν έβρισκα τίποτα, σε λαβυρίνθους που για την έξοδό από αυτούς δεν είχα καμιά εγγύηση, αναζητώντας να επαναλάβω αυτές τις εικόνες από τα ταξίδια του μπαμπά, για να βρω ότι στο τέλος του δρόμου δεν υπήρχε τίποτα, δεν είχε τέλος ο δρόμος αυτός, η πραγματικότητα ήταν ότι δεν πήγε πουθενά, στο τέλος του δρόμου υπήρχε ένα κενό, το τραύμα της μοναξιάς μου κι εγώ αναζητώντας αυτόν βρήκα τον εαυτό μου. Ακολουθώντας τους μεγαλύτερους φόβους μου, αποσύρθηκα στη μοναξιά της αναμονής για μια άλλη επικοινωνία. Και τώρα έφτασα εκεί που ήμουν από πάντα. Ψάχνοντας αυτό που νόμιζα ότι μου έλειπε, βρήκα αυτό που επιθυμώ. Αναβιώνοντας όλο αυτόν τον πόνο που δεν είχα εμπεδώσει ότι δεν μου έκανε καλό. Στο τέλος, έχοντας χάσει τα πάντα, κάθε αυταπάτη, εκτός από αυτό που φοβόσουν μπαμπά. Ότι θα μάθω την αλήθεια, ότι θα τα καταλάβω όλα και θα σε αφήσω μόνο σου. Ότι θα σταματήσω να θαυμάζω αυτόν που ήταν πάντα τόσο μακριά όχι για να βρει την μεγάλη αλήθεια, αλλά για να αποφύγει τη δική του μικρή αλήθεια. Κι αν βλέπω τώρα τη θλίψη στα μάτια σου και νιώθω τον πόνο σου, είναι γιατί εγώ δεν άργησα τόσο να πονέσω. Γι’ αυτό δεν μπερδεύω πια τη δύναμη με την εξουσία. Δε θα σου θυμώσω. Θα ξαναφτιάξω την ιστορία μου από την αρχή. Αλλάζοντας τα νοήματα στις εικόνες που αγάπησα. Μου αρκεί που δε με καυλώνει πια το τεράστιο εγώ σου. Ο άγγελος του σπιτιού. Που αν δεν τον σκότωνα εγώ, θα σκότωνε αυτός εμένα.